|

Nowa kiszonka z kukurydzy – jak bezpiecznie wejść w sezon żywieniowy?

Zdjęcie przedstawia kolbę kukurydzy

Końcówka roku to czas, w którym w wielu gospodarstwach otwierane są pierwsze silosy z tegoroczną kiszonką z kukurydzy. To moment, na który hodowcy czekają od zbioru – wreszcie można ocenić efekty całego sezonu uprawy i przygotowania paszy. Jednak wraz z nową kiszonką pojawia się także wyzwanie – czy nowa partia będzie dobrze „współpracować” z dotychczasową dawką pokarmową?


Choć na pierwszy rzut oka kiszonka może wyglądać podobnie do ubiegłorocznej, jej skład chemiczny i strawność często znacząco się różnią. Wystarczy inna faza zbioru, warunki pogodowe czy sposób zakiszania, by zmieniły się parametry takie, jak sucha masa, skrobia czy włókno NDF. Dla krów – a zwłaszcza dla ich żwacza – to istotna zmiana, którą należy uwzględnić w dawce.

Kiszonka z kukurydzy – fundament energetyczny dawki

Kiszonka z kukurydzy stanowi w polskich gospodarstwach filar żywienia krów mlecznych. To pasza wysokoenergetyczna, smakowita i dobrze pobierana przez zwierzęta, dlatego w typowym TMR jej udział w suchej masie dawki często sięga nawet 50%.

Dlaczego każda nowa partia wymaga analizy?

Każdy silos to w praktyce inna „pasza”. Zmienia się nie tylko sucha masa, ale i strawność włókna, zawartość skrobi czy białka.

Wystarczy, że kukurydza była zbierana przy nieco innej pogodzie, w różnym stopniu dojrzałości lub z innego stanowiska.

Brak reakcji na te różnice może skutkować:

  • obniżeniem wydajności mlecznej,
  • pogorszeniem struktury mleka (tłuszcz, białko),
  • zaburzeniami trawienia (np. kwasica żwacza),
  • wzrostem kosztów przy nieefektywnym wykorzystaniu pasz.

Dlatego pierwszym krokiem po otwarciu silosu powinna być analiza nowej kiszonki – najlepiej wykonana w laboratoriach PFHBiPM lub przez doradców z mobilnym sprzętem NIR. To szybki sposób, by poznać rzeczywistą wartość paszy i dopasować do niej bilans dawki.

Jak prawidłowo pobrać próbkę kiszonki?

Wynik analizy jest tak wiarygodny, jak próbka, którą dostarczymy. Odpowiednie pobranie ma więc kluczowe znaczenie. Próbkę należy pobrać:

  • z kilku miejsc na całej szerokości czoła pryzmy,
  • co najmniej 0,5 m w głąb,
  • z pominięciem fragmentów z pleśnią lub zanieczyszczeniami,
  • po połączeniu wszystkich porcji w próbkę zbiorczą.

Wielu hodowców korzysta ze wsparcia doradców PFHBiPM, którzy posiadają profesjonalne samplery, zapewniające równomierne pobranie materiału z różnych głębokości. Tylko wtedy wynik analizy dokładnie odzwierciedla realną wartość kiszonki w TMR.

Artykuł autorstwa Marii Olszewskiej z Polskiej Federacji Hodowców Bydła i Producentów Mleka został opublikowany w e-biuletynie HORYZONT CDR.

HORYZONT CDR 6/2025